เมื่อวานไม่ไหวแล้ว หลักจากเลิกงานแล้วตรงดิ่งไปไถ่ตัวน้องสาวพี่กุ้งที่บ้านป้าอุทันที ซึ่งปกติจะออกจากออฟฟิตก็หลัง 6 โมงครึ่งไปแล้ว แต่เมื่อวานออกเร็วแต่ไม่ช่วยอะไร รถมาตอน 6 โมง 40 จะไปยืนให้เมื่อยทำไมเนี่ย  แต่ก็นะไปถึงบ้านป้าอุก็พอดีทุ่มนิดๆ ไม่เข้าบ้าน ให้ป้าอุข้ามถนนมารออีกฝั่ง จะได้รอรถสองแถวที่ชาติเศษมาทีจะได้รอรถกลับบ้านไปเลย ก็รอได้แป๊บเดียวรถก็มา แบบรถเต็มพอดีไม่มีที่นั่ง แต่ด้วยสภาพผู้หญิงตัวเล็กๆ น่ารักคนนึง หอบตัวเองบนรองเท้าส้นสูง พร้อมหิ้วน้องเต่า 3 เล่ม อีกข้าง หิ้วขนนจากเจแปน 3 กล่อง(แต่แพงเห้ๆ) แล้วก็โมจิ สำหรับปิ้งกินอีก 1 กล่องโตๆ (ว่าแต่จะกินได้มั๊ยไอ้โมจิเนี่ย มันดูน่ากิน แต่รสชาติคาดว่าไม่น่ากินเหมือนหน้าตา ขนมญี่ปุ่นนี่แป้งเหนียวหนืดได้ใจที่สุด คงเหนียวๆ จืดๆแน่เลย และคาดว่ากว่าจะได้กินมันต้องเลยปีใหม่ไปยาวแน่เลย นอนตายในตู้เย็นไปก่อนนะ กว่าจะได้ฤกษ์หยิบเตามาปิ้งกิน) อ๊ะออกนอกเรื่องไปนาน จริงๆก็ไม่มีอะไรมากหรอกก็แค่ มีชายคนหนึ่งที่หน้าตาดีอยู่แล้ว แต่พอเค้าลุกให้นั่งเค้าดูหล่อมากกกกกกกกกกกกกกกกกก ที่สำคัญแต่งตัวเร้าใจที่สุด อิชั้นแพ้ผู้ชายภูมิฐาน เข้าใส่กางเกงสแลคกับเสื้อเชิ้ตสีดำแขนยาวพับแขน ซึ่งเป็นจุดที่สำคัญมาก อิชั้นแพ้ผู้ชายใส่เสื้อพับแขน เซ็กกุซี่แบบนี้ไม่ไหวจริงๆ เห็นแล้วเลือดจะพุ่ง แต่ๆๆๆ แค่นี้มันยังไม่พอค่ะ เค้าลุกให้นั่งแล้วเค้าก็ยืนอยู่ข้างหน้าพอดี คิดดู๊ สายตามันจะไปอยู่ระดับไหน จริงๆก็ไม่ได้ตั้งใจมองหรอก แต่พอดีมันโดดเด่นชี้หนาซะขนาดนั้น ไม่ไหวแล้ว พี่อึ้นหลบไป อาคานิชิอ้วนคุงก็ถอยไปเลย แต่ยามะพี ไม่แน่ๆ แต่ที่แน่ๆ  กรูโดนชี้หน้าเต็มๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เต็มตามากๆ แม้จะมืด แต่ชัดเจน ระยะประชิด ห่างกันไม่เกิน 2 ฟุต จริงๆฟุตกับอีกนิดๆแค่นั้นแหละ และตลอดทาง หัวใจจะวาย ไม่รู้จะมองไปทางไหน เพราะมองไปทางไหนก็เห็นอยู่ดี มองหน้าก็ไม่ได้ เลือดจะพุ่งครับพี่น้อง ยังดีที่มันมืด เลยไม่มีใครเห็นหน้าแดงๆของอิชั้น กว่าจะถึงบ้านเกือบตาย นึกว่าจะโดนชี้หน้าจนหัวใจวายตายซะอีก  กลับถึงบ้านทนไม่ไหวโทรไปกรี๊ดกับพี่กุ้งแบบด่วนๆ ถ้าไม่ได้ระบายคงอึดอัดตายไปแล้ว

และจนถึงบัดนาว ภาพชี้หน้ายังติดตา และหน้าตาหล่อๆของเค้ายังวนเวียน เคยเจอบนรถสองแถวบ่อยๆ สงสัยต่อไปนี้ต้องกลับบ้านให้เร็วขึ้น จะได้เจอเค้าบ่อยๆ55+ จากที่เคยเจอกันนั้นลักษณะท่าทางยังไม่มีมะเอีย แต่จะมีซะมีมั๊ยอันนี้ไม่ชัวร์ และไม่รู้ว่าที่บ้านเค้าจะมีใครซุกอยู่รึเปล่า แต่เพื่อความสบายใจ ตอนนี้วางสถานะให้เค้าก่อนว่าโสด55+ บ้านอยู่ใกล้กันด้วย อย่าให้รู้ว่าอยู่หลังไหน เดี๋ยวมีบุกปีนบ้าน 555+  บ้าไปแล้วครับพี่น้อง ตอนนี้อ้วนคุง ตกกระป๋อง(ณ วินาทีนี้นะค่ะ ยังยืนยัน)

ทูเดย์ วันนี้ทำงาน 5 ชม.ต้องรีบกลับบ้านไปสวย คืนนี้จะออกงาน ตอนแรกว่าจะไปให้พี่เปิ้ลโบกหน้าให้ อยากลองซิลิโคนจากออสของเจ๊ แต่ว่าขี้เกียจละ โบกไปเท่าที่มีละกัน แต่งเองดีกว่าไม่สวยจะได้ไม่ต้องโทษใคร แต่วันนี้จะแรดลองติดขนตาปลอมดู 55 ไม่รู้จะสำเร็จมั๊ย เมื่อคืนลองติดแล้วมันไม่เนียนเลย ส่วนผมก็ไม่เสียตังทำละ ทำเอง วันนี้ออกแนวอยากจะสวยแบบพอเพียง ขี้เกียจลงทุน แต่จริงๆไม่มีเวลาหรอก กว่าจะเลิกกว่าจะกลับบ้านมีเวลาแต่งตัวชม.เดียวเอง จะไปทำอะไรอย่างอื่นทัน ไม่รู้คืนนี้จะได้กลับกี่โมงด้วย เหนื่อยแน่เลย แถมต้องทำงานยาวไปอีกถึงวันจันทร์ ต่อด้วยไปผจญภัยขึ้นบกลงน้ำ ณ บ้านพี่กุ้งต่อทันที เดือนนี้โปรแกรมแน่นเอี๊ยดน่าดู แถมเสียดายไม่ได้เจอน้องชายพี่กุ้ง(พี่กุ้งบอกอันตราย จะไม่ให้น้องชายมาเจอหนูโดยเด็ดขาด ใช่มั๊ยค่ะ) โปรแกรมยาวทูบีคอนทีนิวถึงซ้อมรับปริญญาน้องตอนปลายเดือน แต่อันนี้บอกไว้ละว่าจะป่วยล่วงหน้า 55 หาเรื่องหยุดไปเหนื่อยทำไม๊ แฟนมันก็มี จะเอาพี่ไปช่วยถือของแค่นี้เหรอ ขอบพระคุณอย่างสูง แต่เมื่อวานขำมาก น้องมันลองใส่สูท ก็เหมือนจะดูดีอ่ะนะ แต่ขำตายตอนมันเอาแว่นกันแดดแม่มาใส่ กรี๊ดเหมือน เหมือนสมศักด์ ชลาชล แถมใส่ปุ๊บท่ามาทันที ขำตายไปเลยเมื่อคืน เพิ่มรอยตีนกาบนหน้าอีกมากมาย ขำเสร็จมานั่งทาเล็บต่อด้วยเมื่อคืน ไม่ไหวทาได้ทุเรศมาก ไม่ได้ทามาเกือบ 2 ปีแล้วมั๊ง ฝีมือตก แต่ก็ทาไปเพราะขี้เกียจลบ 55 สรุปกว่าเมื่อคืนจะได้นอนเกือบตี 1 เช้านี้เลยตื่นไม่ไหว หน้าโทรม เซ็งจิต คืนนี้จะรอดมั๊ย พรุ่งนี้ละจะรอดมั๊ย แต่ไม่แน่พรุ่งนี้อาจจะได้ไปแรดงาน thailand game show 2009 ถ้าพี่ยมจะพาไปนะ ดีไม่ต้องนั่งอยู่ที่ออฟฟิต อิอิ

ปล.ยาวเหมือนกันนะเนี่ย

ปล.เขิน มีคนมาอ่านได แต่ก็นะ อ่านกันมาหมดแล้วใช่ม้า  เข้าใจภาษาเค้ารึเปล่า โค้ดไม่ลับ แต่จำไม่ได้ว่าเขียนถึงอะไรไป 55+ อ่านเองยังงงเองเล๊ย สงสารคนอ่านจริงๆ แต่พี่กุ้งบอกขำ ก็โอเคละ อย่างน้อยไร้สาระ แต่ยังได้ความบันเทิง

18/12/2008
เมื่อวานไปสังสรรค์บ้านพี่โอ๋ ได้ทำพิธีเสียผีกับพี่คิไปแล้ว เมื่อวานไปด้วยความหม่นหมอง ประคองอารมณ์กับอาการปวดท้องเมนส์ นอนตายอย่างสงบไประยะใหญ่ จนวิญญานร้ายได้หลุดออกจากร่างไป อาการปวดท้องหายสนิท ก็สามารถกลับมาเกรียนได้เหมือนเดิม ไปตั้งแต่ 9 โมงเช้า เกรียนจนออกจากบ้านพี่โอ๋ 4 ทุ่มได้ 55+ แม่รู้คงแบบว่า นี่บ้าผู้ชายขนาดนี้เลย เหอๆ นี่ยังน้อยไปค่ะ ถ้าโอกาสอำนวย เราจะบ้ากันโต้รุ่งไปข้าง ขอบคุณพี่ๆนะค่ะ สำหรับเค้กทะเบียนสมรสของหนู ป่าวประกาศให้โลกรู้ว่าหนูนามสกุลทานากะ มันเป็นการเปลี่ยนสามีคนที่ 108 จากอดีต เคยเป็นอิคุตะอยู่ดีๆ แต่อิคุตะก็นอกใจไปมีสามีอื่น ทำให้เราต้องตกไปเป็นของพี่คิจนได้ แต่เมื่อวานมีลางเสียผี ตั้งแต่สบตาพี่คิครั้งแรก ก็ครวญได้อย่างเดียวว่า ีพี่คิหล่อ พี่คิหน้าตาดี พี่คิเท่ พี่คิถูกทุกกรณี กรี๊ดเขิน ซึ่งก็รักก็หลงพอๆกับที่พี่กุ้งพี่โอ๋ ครวญถึงน้องโนะเหมือนกัน ฮุ ฮุ เอ๊ะ แต่ว่า เมื่อก่อนอิชั้นเป็นเมียจิมมี่ไม่ใช่เหรอ ลืมไปได้ไงเนี่ย งั้นต้องซาโยนาระ นะจิมมี่ ไม่อยู่ให้ได้เสียกันอีกแล้ว อิชั้นเลยต้องไปได้เสียกับพี่คิแทน โฮ๊ะๆ

ส่วนวันนี้ เรียกได้ว่าเป็นศึกวันพุงเดือด

ต่อเนื่องจากเมื่อวาน ที่จัดการไปทั้งพิซซ่า และตามด้วยเค้ก ซึ่งความป่องของพุงเมื่อวานนี้ก็นับได้ว่าถึงขีดสูงสุดแล้ว และต่อเนื่องมาถึงวันนี้ที่ถูกลากไปกินซุกิชิอีก ตายอนาถ วันนี้ใส่เสื้อเชิ้ตด้วย อันตรายต่อกระดุมเม็ดล่างมากๆ ดีที่ได้ทำการเย็บใหม่อย่างหนาแน่นแล้ว มิฉะนั้นจะเกิดการพุ่งของกระดุมได้ ตอนนี้ทรมารมากๆ อิ่มมาก และที่สำคัญ ง่วงโคตร แม้จะได้หนีออกไปลั๊ลลานอกออฟฟิต 3 ชม. ก็ตาม แต่กลับมาก็ทรมานกลับการพยายามจะแหกตาลืมดูสิ่งต่างๆบนโลก ง่วงงงงงงงงงงงง อิ่มและง่วงอย่างแรง

ปีนี้ 24 แล้ว พร้อมกับปัญหาใหญี่ นั่นก็คืออายุมาก ซึ่งอายุมากมันก็จะมีปัญหาย่อยๆตามมาอีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็น การอ้วนง่าย ลดยาก พุงป่อง(ไม่น่าไปว่าน้องเต่ามากเลย เลยถูกจินเสกอะไรเข้าท้องมั่ง)ใบหน้าที่ดูมีอายุได้ ถ้าหากไม่ระวัง และตอนนี้มีความละอายใจในการแอ๊บแบ๊วมากขึ้น และก็ต้องมีเป้าหมายในชีวิตมากขึ้น ปีนี้คงไม่ขออะไรมาก ขอแค่ให้สมหวังในสิ่งที่หวังและตั้งใจไว้ละกัน เนอะ คงขอไม่มากไปใช่มั๊ยเนี่ย อิอิ

ปล.ปุ้มเป็นคนแรกและคนเดียวที่ส่งแมสเซจมา ตกใจมากที่ยังจำได้ ทุกๆปีจะมีคนที่คาดไม่ถึงว่าจะจำได้แฮปให้ทุกปี และก็จะเป็นปกติที่เพื่อน หรือคนใกล้ตัวมันจะจำไม่ได้ ต้องทวงเท่านั้น ปีนี้ทวงปรางกับแนนไป แต่แนนโทมะ โทรมาแล้วเมื่อเช้า พร้อมอาการงอน ปีนี้ไม่มีที่ให้โผล่มาเซอร์ไพรซ์ ปีนี้เลยอดไปเที่ยวทับแก้วกันนะค่ะ (คงไม่ได้อยู่ปิ่นเกล้ากันนะค่ะ หุหุ) อ้อ แล้วเมื่อเช้ามาออฟฟิต ก็ขำแต่เช้าเลย พึ่งรู้ว่าเมื่อวานเกือบเกิดศึกเค้าเถียงกันว่าโบเกิดวันที่เท่าไหร่ สรุปว่าไปตกลงใจว่าเกิดกันวันที่ 17 พี่ฟ้าเลยเอาของขวัญใส่ไว้ในเก๊ะให้ แต่พี่ยมพึ่งเอามาให้วันนี้ ก็ขำๆดี สรุปเต้ยผิดใช่มั๊ยเนี่ย

ทูบีคอน ศึกวันพุงเดือดต่อพรุ่งนี้ ออฟฟิตเลี้ยงปีใหม่

20/12/2008
กลับมาแล้ว เมื่อวานเหนื่อยอ่ะ อุปสรรคเยอะ ไปกินร้านพี่ไทมา เหอๆ วิบากตั้งแต่ออกแล้ว รถทัวร์ที่นั่งไปน้ำมันรั่ว ขอบคุณที่ยังอุตส่าพาไปเกือบถึง มันไม่ถึงดี คืออยู่แค่หน้าทางเข้าเพราะเข้าไม่ได้ติดสายไฟ โอเค งานนี้เดินผ่านท้องทุ่งเข้าไปเอง ไปถึงก็นะ คนเยอะ กว่าจะได้กิน รอ ร๊อ รอ รอมันเข้าไป คืออาหารก็น้อย ช้าด้วย แถมยังมีแต่เผ็ดๆ ขอบคุณมาก ข้าวมาช้าที่สุด ทุกโต๊ะมีอาการเดียวกัน อาการที่เรียกว่าปอบลง อะไรมาวางปุ๊บ มันจะหมดในพริบตา เฮ้อ ผลของการกินมั่วซั่ว วันนี้ท้องเสีย ได้ข่าวแข่งกันเสียใหญ่เลย เหอๆ แต่ภาพรวม โอเค บรรยากาศดี ร้านใหม่พึ่งเปิด เพลงเพราะ คนร้องไม่สิ คนตีกลองหน้าตาดี พี่ไท ร้อง 3 เพลง แล้วไรอีกดี ก็ได้ถ่ายรูปกัน เหมือนจะสนุกสนาน แต่ที่อร่อยสุดก็คือ ผลไม้อ่ะ ของขวัญก็จับได้งั้นๆ อยากได้ไอพอตทัชอ่ะ นี่ได้มาแต่กระเป๋าเก็บแชร์ สุดเซ็ง แต่เอาวะอย่างน้อยยังได้ไรกลับมาบ้าง เฮ้อ สรุปออกมาตอนเที่ยงคืนได้ ตอนแรกพี่ยมว่าจะไปต่อ แต่ออกดึก ไม่ไหวแล้ว ถึงออฟิตตี 1 ถึงบ้านเกือบตี 2 กว่าจะได้นอนเกือบตี 3 ขอบคุณ ตื่นมาทำงานตอน6 โมงเช้า เมื่อเช้าเลยอดกินข้าวเช้า เพราะจะนอนจนวินาทีสุดท้าย มาถึงที่ทำงาน อาเมน ขี้แตก แข่งกัน จบข่าว กึ่งๆจะดี กึ่งๆจะแย่ บอกไม่ถูก แต่ที่แน่ๆ เทศกาลกินยังไม่หมด 25 นี้เจอกัน แค่นี้ไม่พอ หลังปีใหม่เอาอีก กินอีกสิ กินเข้าไป ไม่อ้วนตอนนี้จะไปอ้วนตอนไหน นี่ก็อ้วนระยะสุดท้ายแล้ว
 
ปล. ตกใจระคนแปลกใจ ปีนโทรมาแฮปให้เมื่อวาน จำได้(แม้จะผิดวัน) ตะหงิดใจอีกแล้ว 2 ครั้งแล้วที่ปีนโทรมา แต่นะ ก็เป็น 2 ครั้งที่มันเริ่มมีแฟนแล้ว ถึงเริ่มจำวันเกิดเราได้เหรอ ทีก่อนหน้านั้นที่สถานะไม่สามารถบอกได้ ตอนนั้นไม่เห็นจะจำได้ สรุปหมายความว่าไงค่ะ วันนั้นก็ทีละ แฟนไม่ว่างเลยชวนไปเที่ยว เฮ้อ เบื่อจะคิด เบื่อคนมีแฟนด้วย

ปล. อะเกน จริงๆตั้งใจจะอัพมากกว่านี้ แต่ขี้เกียจ ง่วง เหนื่อย หมดแรง

มุ่งหน้าสู่พัทยา แวะที่แรกที่กรมหลวงชุมพร พี่ยมไปแก้บน วิวสวยมาก และร้อนมาก ไม่สามารุลืมตามองกล้องได้ เสร็จแล้วก็เดินไปไหว้พระอีกด้านนึง อันนี้ถ่ายภาพมาไม่ติดเลยสักภาพ เกิดไรขึ้น หลังจากนั้นก็ไปจกข้าวเหนียวส้มตำไก่ย่าง และอีกสารพัด นั่งเม้ากันนานมาก กว่าจะออกจากร้านก็3 โมงครึ่งแล้ว เสร็จแล้วก็ไปจอมเทียนต่อ โทรหาพี่พิม ตอน 4 โมงครึ่ง แต่เจ๊มาหาตอน 6 โมง ได้ข่าวบ้านเจ๊อยู่พัทยา ไม่ได้มาจากกรุงเทพนะค่ะ  ระหว่างรอพี่พิม ก็โดนกลั่นแกล้งสารพัด ว่ายน้ำก็ไม่เป็นเลยยิ่งโดนแกล้ง เป็นครั้งแรกที่มาทะเลแล้วได้เล่นอะไรขนาดนี้ ถ้ามากับพ่อแม่ โอเคได้แค่ตื้นๆ มากับเพื่อนส่วนมากก็ไม่ลง แต่คราวนี้ มาเลยค่ะประเดิมด้วยขี่เจ็ท โอก ออกแนวจุกอ่ะ มันกระแทก แต่มันส์ดี แดดกำลังดี พอไม่ดำ เสร็จแล้วก็ถูกจับลากลงทะเล มีห่วงยาง 1 อันให้ประคองชีพอยู่ได้ โดนลากไปไกลมาก ไม่เคยไปถึงทุ่นเลยอ่ะ แต่นี่ลากไปพันไว้กับทุ่นนี่แหละ ได้รับบาดแผลจากเชือกบาด ด้วย แถมยังจะถูกปล่อยลอยคอกลางทะเลอี๊ก ใจร้ายๆ แต่ก็สบายดีไม่ต้องออกแรงไรมาก ออกแรงเกาะ ให้คนลากไปลากมา สุดท้ายมาจบด้วยเรือกล้วยนี่แหละ กรี๊ดมาก พี่ต้นตัวเกรียนขย่มอย่างแรง แต่ก็นะ ตกไป 2 รอบ ให้ได้รู้ว่าเป็นไง แต่ขำพี่ต้น เกรียนมาก ขย่มเกิน ตกไปเลย แบบไม่เกรงใจคนที่ยังอยู่เลย แต่ก็ต้องยกคุณงามความดีให้พี่ต้นแหละ ถ้าไม่ได้พี่ต้นเป็นคนนำ ก็คงล่มกันไปหลายรอบแล้ว ตอนท้ายอย่างมันอ่ะ คนขับกะเอาให้ลงแต่ไม่ลงซะที แต่ก็นะ การต่อสู้ที่ทำให้ตอนนี้ปวดแขนมากมาย ไม่ไหวแล้ว เหนื่อยมาก เล่นเสร็จฟ้ามืดพอดี กลับมาถึงได้เจอพี่พิมนี่แหละ แล้วก็เลยไปกินข้าวต่อกัน อิ่มมากๆ เม้ากันสนุกสนาน กว่าจะได้กลับก็แวะจตุจักรชลก่อน ไปไม่ทันมันปิด ไม่รู้จะขับไล่ล่ากันไปทำม๊าย คนนึงก็ขับแบบไม่เกีงใจคนข้างหลังเลย สรุปกลับถึงบ้าน เที่ยงคืนครึ่ง ทำได้แค่เปลี่ยนกางเกง กินยาคลายกล้ามเนื้อ แล้วกระโดดขึ้นเตียง แต่หงุดหงิดอ่ะ เมื่อคุณพยายามจะหับ ร่างกายมันจะไม่ค่อยรับอ่ะ กว่าจะหลับได้ทรมานกับการกลิ้งไปกลิ้งมาสักระยะ ก็สลบไป และตื่นขึ้นมาได้ในเช้าวันทำงาน ที่ต้องโดปยาคลายกล้ามเนื้ออีกเม็ดก่อนออกจากบ้าน แต่ตอนบ่ายยาหมดฤทธิ์ อิชั้นก็เกือบสิ้นฤทธิ์ด้วยเช่นกัน ยกแขนไม่ขึ้นเลยทั้งสองข้าง อาเมน

แปลกใจจังทำไมจิน พี หรือคนญี่ปุ่นมันถึงชอบทะเลหน้าหนาวกัน ข้อดีอย่างเดียวนะมันไม่ร้อน ข้อเสีย มันหนาวมาก น้ำเย็นมาก เหมือนจะเป็นตะคริว แต่ก็ไม่ถึงขั้นตะคริว ยังไงดี มันชาๆ เพราะเลือดเดินไม่สะดวก  พูดแบบนี้ดีกว่ามั๊ย มันหนาวๆๆ ถ้าตัวเปียกไปแล้วก็ไม่อยากขึ้นมาโดนลม แต่ถ้าอยู่ในน้ำขามันก็จะชาๆ แต่สรุปก็สนุกดี

ไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ไม่สามารถทำใจอ่านหนังสือได้ต่อไปอีกแล้ว อ่านไม่รู้เรื่อง เหนื่อย ใจไม่สามารถทนต่อไปได้ แล้วชั้นจะตั้งใจไปเพื่อไรเนี่ย ถึงสอบผ่านก็คงไม่ได้เอามาทำอะไร แล้วจะเครียดไปทำม๊าย เรียนก็ไม่ได้เรียนมากี่ปีแล้ว เหนื่อยยยยยยยยยยยย จะหยุดแล้ว ปลงแล้ว พรุ่งนี้ก็ไปสอบๆให้เสร็จละกัน ไม่ไหวแล้ว ถ้ามากกว่านี้น็อคแน่ๆ อ๊ากกกกกกกก ใกล้บ้าละ แต่เสียดายอ่ะ สมัครไปแล้ว ตอนสมัครก็คิดว่าน่าจะได้เอาไปใช้ แต่ตอนนี้ ไม่อยากไปทางนั้นแล้ว หาทางใหม่ของตัวเองเจอแล้ว ไอ้ใบนี้มันก็ไม่จำเป็นอีกแล้ว แต่เสียดายเงิน เสียดายความตั้งใจ เหมือนมันติดค้าง เหมือนเล่นเกมแล้วไม่ผ่านอยู่ที่เดิมอะไรแบบนี้ มันก็มี 2 ทาง คือพยายามต่อไปจนผ่าน หรือเลิกเล่นแล้วไปเล่นเกมอื่นแทน โฮๆๆ ตอนนี้อยากเลิกเล่นแล้วอ่ะ ไว้ไปเรียนหรืออะไรแล้วค่อยมาสอบใหม่ดีมั๊ย รอระบบใหม่ไปเลย เครียดดดดดดดดดดดดดดดดดดด บ้าไปแล้ว อะไรที่ตั้งใจไว้ว่าจะทำก็จะไม่ทำแล้ว จะอ่านโต้รุ่งก็ไม่เอาแล้ว เราจะนอน นอนใมันลืมโลกไปเลย เบื่อๆๆๆๆ เบื่อตัวเองนี่แหละ เอาชนะตัวเองหน่ะยากที่สุดแล้ว โดยเฉพาะตัวเองที่มีแต่ตัวขี้เกียจแบบนี้ สรุปเหตุการณ์ ณ ตอนนี้ กายไม่พร้อม ใจไม่พร้อม ลาก่อน มันจบแล้ว เกมส์โอเวอร์

7/12/2008  20.30
กลับมาแล้ว กลับมาจากขึ้นเขียง เมื่อวานบ่นไปว่าจะไม่อ่านๆ แต่สุดท้ายก็หยิบซีดีมาฝึกฟัง นั่งอ่านข้อสอบเก่า แถมยังตื่นแต่ตี 4 มาท่องศัพท์อีก ผลบุญนี้ส่งผลให้ ทำพาทคันจิได้อย่างไม่น่าเชื่อ แต่ก็ไม่ได้ตรงศัพท์ท้ายๆนิดหน่อย แต่พาทนี้ก็มั่นใจว่าคะแนนเกินครึ่งแน่ๆ ส่วนพาทฟัง ก็คิดว่าดีกว่าปีที่แล้วแน่นอน ปีที่แล้วพาทฟังดับอนาถ แต่ปีนี้ได้ลองฝึกฟัง เลยพอจะรู้เท่าทันข้อสอบบ้าง พาทนี้ก็คิดว่าได้เกินครึ่งแน่นอน แต่สุดท้ายมาตายเอาพาทสุดท้ายนี่แหละ ยังไง๊ก็ไม่ถูกกับไวยกรณ์ เรียนก็ไม่ได้เรียน ตอนเรียนก็ไม่ได้อะไรมาเลย ไม่เคยพยายามจะจำมัน ถึงจะอ่านไวยกรณ์จบไป 2 เล่ม แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร ของแบบนี้มันเป็นทักษะ ไม่สามารถท่องจำได้ในเวลาไม่กี่วันหรอก เฮ้อ วัดดวงกันเลย ว่าจะผ่านหรือไม่ผ่านก็อยู่ที่พาทนี้ แต่คราวก่อนได้เกินครึ่งนะ แต่คราวนี้หวั่นใจ พออ่านแล้วจะคิดมาก ไม่เหมือนคราวก่อนที่ตอบโดยสัญชาตญาน คราวนี้คิดมากกลัวผิดเยอะอ่ะ แถมตอนแรกกะฝากชีวิตไว้ตรงอ่านเรื่อง แต่ก็ต้องมาจบชีวิตลง เพราะอ่านไม่รู้เรื่องเลย อนาถมาก บ้าบอ ตอนแรกกะบนถ้าผ่านจะยอมเป็นเมียจิมมี่ แต่จิมมี่ไม่อยู่ให้บนแล้ว เลยกะว่าจะไปบนคนอื่น แต่มองไปทางไหนที่จะได้ผลแรงก็มีแต่ยอมเป็นเมียแอ๋วเท่านั้น แต่คิดแล้ว อิชั้นยอมตกค่า ดีกว่าจะตกเป็นของแอ๋ว สรุป อัตตาหิ อัตโณณาโถค่ะ ถ้าคราวนี้ไม่ผ่านก็รอนู่นเลย ข้อสอบระบบใหม่ และจะสอบหลังจากไปเรียนแล้วเท่านั้น ไม่แห่หัวไปสอบให้ลำบากอีกแล้ว เบื่อมากการสอบที่มธ คนจะเยอะไปไหน ไกล แถมเข้าแล้วออกลำบากอีก เลิกสอบเที่ยง แต่กว่าจะฝ่าฝูงชนออกมาได้ นี่ขนาดโบกรถผักบุ้งออกมาแล้วนะ ยังเกือบจะบ่าย 2 กว่าจะพ้นมหันตภัยฝูงชนที่มีญี่ปุ่นในสายเลือดได้ ทำไม๊คนมันเรียนญี่ปุ่นเยอะแบบนี้ค่ะ นึกว่ามาสอบเอนท์กันนะเนี่ย เยอะมากๆ ออกมาได้ก็ไปลังเลกับซ้อต่อ ซ้อจะกินหรือซ้อจะกลับ ตอนแรกตั้งใจไปกินอาหารเกาหลี แต่พอไปถึงรถใต้ดิน ก็จะเปลี่ยนไปเอสพลานาด แต่สุดท้าย เราไปจบที่บิ๊คแอคโค่ ก่อนเข้ามีแวะข้าวแกงข้างทาง รับไม่ได้อ่ะ กับข้าว 2 อย่าง 30 บาท แต่ก็นะ ดันไปกินแหล่งแบบนั้น สุดท้ายก็ได้ฤกษ์ไปร้องสักทีสรุปได้โปรอาหารว่าง เคืองมาก แทบจะอ้วกข้าวที่กินออกมา โฮกินไม่ไหวอ่ะ แต่สุดท้ายซ้อก็จัดการหมดนะ ไปร้องอยู่ 2 ชม. สะใจ ร้องกันเป็นร้อยเพลง(เว่อร์ได้อีก) แบบว่าเราสนุกที่ได้ฮุกกันทุกเพลง ญี่ปุ่น ไทยฝรั่ง สรรหากันมาร้องให้ตายกันไปข้าง แต่วันนี้กินข้าวอิ่ม แถมพุงยังป่อง อึดอัดแถมตัดเสียงด้วยเฟรนฟราย โฮก จะตายเพราะหมดแรง แอนด์ หมดเสียง แต่ทะยานจะร้องต่อ แบบไม่กลัวเฟรนฟรายติดคอ วันนี้สะใจด้วยอะไรหว่า koi ni ojitara สมใจมาก valenti ที่ไม่เคยร้องกับใครได้ แต่เรากับซ้อสามารถประคับประคองให้เป็นเพลงได้ มีไรอีกหว่า อ่อเมดเล่ย์ทาทาพี่สาวซ้อ ร้องไรอีก จำไม่ได้ วันนี้ร้องทิ้งขว้างมากๆ แต่ขัดเคืองสุด อีกแล้วครับท่าน พยายามจะไม่จบด้วยเพลงช้า แบบว่าถ้าร้องจบด้วยเพลงไหนมันจะหลอนไปจนกลับบ้าน นี่ก็แบบว่านั่งวัดดวง มันจะจบด้วยอาราชิ หรือเดือน 3 วันที่ 9 สรุปมันจบที่เดือน 3 เหี่ยวไปเลย เหี่ยวให้สมกับหน้าเหี่ยวๆของเรียวจัง อุตส่าภาวนาให้มันจบไปเลยก็ได้ไม่ต้องแถม หรือแถมแล้วให้แถมอีกเพลง แต่สุดท้าย อะไรที่เราไม่อยาก เราจะได้มันมา เลยต้องเหี่ยวกับเดือน 3 ของพี่เหี่ยวเรียวจังกันไป หลอนๆๆ คราวก่อนก็แบบนี้ทีแล้ว ชอบจบด้วยเพลงช้า ทำไมไม่จบด้วยชาบงละ จะได้คึกไปตลอดทาง ตอนนี้พยายามนึกอยู่ว่าเพลงไหร่หว่าที่เรากับซ้อร้องเข้ากันได้เป็นเพลงที่สุด มันติดๆอยู่เนี่ย นึกไม่ออกสักที จบแล้วกับเป้าหมายเดิมๆ ตอนนี้มีเป้าหมายใหม่แล้ว อิชั้นมุ่งมันจะกำจัดพุงป่องๆแบบคาเมะนาชิให้หมดไป รับไม่ได้อ่ะ ไม่น่าไปว่าเต่าน้อยมากเลย ตอนนี้พุงตัวเองป่องแบบไม่ยุบแล้ว โฮๆ โยคะด่วนๆๆ แต่ไอ้เรื่องโยคะนี่ ตั้งใจมา 10 ชาติแล้ว เคยทำสำเร็จแค่ครั้งแรกที่เริ่มทำกับซ้อเท่านั้น นอกนั้น ไม่เคยเกิน 3 วัน จบข่าว แต่ถ้าทำได้สักอาทิตย์ก็ผอมเพรียวแล้วน้า ว่าแต่จะเอาเวลาไหนไปโยคะเนี่ย คิดแล้วเหนื่อย จบ

ปล. ไม่ได้ร้องเกะกับซ้อนานมาก คุ้นๆว่าร้องครั้งก่อนก็ตอนสอบวัดระดับแบบนี้รึเปล่านะ

พูดถึงน้องคุก็ต้องพูดถึงจี้จังด้วยสิ ตอนนี้จี้จังวัดดวงกับลุงจ้อนอยู่ใช่ม๊ย โซโล่คอนจี้จังเล่นที่ใหญ่เชียว ไม่รู้จะเป็นไงมั่ง ขอให้ผ่านพ้นไปด้วยดีเถอะ จี้จังจะได้กลับมา รายต่อไปค่อยไปลุ้นน้องคุต่อ

พอจี้จะมาลุงดองวานขาก็พึ่งจะไป ลุงขาเขากรมแบบนี้สาวยุ่นคงเสียน้ำตาให้ลุงไปหลายปี๊บ ส่วนสาวไทย ตอนนี้ยังสบายดีอยู่ ลุงหายไป 2 ปี ดูแลตัวเองดีๆนะ สงสารมันหวาน(หมาน่าอุ้มฆ่าหมายเลข 2 รองจากแจมจังของโทมะ) ไม่รู้มันหวานจะเฉามั๊ยที่ลุงไม่อยู่ รึมันหวานจะดีใจ ที่ไม่มีใครมาขืนใจปล้ำเช้าปล้ำเย็น ลุงขารีบรับใช้ชาติแล้วรีบกลับมา หาเมียแต่งงานได้แล้วนะค่ะ อิอิ อายุไม่ใช่น้อยๆแล้ว เดี๋ยวมีลูกไม่ทันกินทันใช้

พูดถึงลูกแล้วนึกถึงจินคุง คุณพ่อผู้แสนดี กรี๊ดๆ น่ารักได้อีก เมื่ออยู่กับเด็ก แต่เห้ได้อีกเมื่อ... จินเหมาะจะมีลูกสาวจริงๆด้วย จินเหมาะกับเด็กขี้อ้อนตอแหลๆนิดๆ มันเป็นภาพที่น่ารักมากเมื่อจินอยู่กับเด็ก จะดูใจดีผิดปกติ และดูเข้ากับเด็กได้อย่างไม่น่าเชื่อ เห็นประกาศอยากมีลูกมาหลายปีแล้ว แม่ของลูกอย่ทางนี้ค่า รอจินคุงมานานแล้ว 555

เฮ้อ ลมหนาวผสมลมฝนแบบนี้ รู้สึกเปลี่ยวพิกล อยากมีคู่กับเค้ามั่ง เบื่อที่จะดูแลตัวเองแล้ว ซ้อรอเฮียมานานแล้วนะค่ะ เมื่อไหร่เฮียจะมาซักที ซ้อจะรอไม่ไหวแล้ว

ตอนนี้ชอบอิคุตะ ริวเซย์ค่า น้องขามาเป็นของพี่เถอะ ส่วนคุณพี่ชายปล่อยไว้ตรงนั้น ท่าทางจะกินไม่ได้ ไม่รู้หมดจากกรีสแล้วโทมะจะมีงานไรอีกอ่ะ ยังไม่เห็นมีข่าวเลย จะมีละครฤดูเดียวกับน้องเต่าม๊ย ถ้าไม่มีนี่ว่างงานนานผิดปกติเลยนะ ปกติอิคุตะแม้จะไม่ได้เห็นหน้า แต่อิคุตะมีงานตลอดนิค่ะ รึรอมีอะไรพิเศษกับจุดอ่อนของคณค่ะ(อันนี้ต้องฝันเอานะคะ ลุงจ้อนไม่เคยใจดี แต่ไม่แน่ อุจจี้ยังแอบมีโซโล่คอนให้เลย ไม่แน่ โทมะอาจจะมีวันนั้นกับเค้าบ้าง เฮ้อ สงสารคนดีที่ไม่มีที่อยู่จริงๆ)

สรุปสถานการณ์ปัจจุบัน หลงอิคุตะ ริวเซย์เป็นที่1 น้องทำพี่เพ้อไปหลายวัน ตามติดมาด้วยคณพ่อแสนดีที่ชื่ออาคานิชิ จิน (เอาแค่ปางรักเด็กนะ ปางอื่นอิราไน่) ตามมาด้วยใครดี ไม่อยากจะบอกว่าตามมาด้วยน้องเฮเซย์ กลัวจริงๆ กลัวได้ชอบน้อง ป้าละอายใจ แต่น้องยิ่งโตยิ่งน่ากินจริงๆ ไว้อ้วนหรือโทมะทำป้าเสียใจ ป้าจะไปซบอกน้องนะ ว่าแต่อ้วนกับโทมะยังมีอะไรที่ทำใหเสียใจได้มากกว่านี้อีกเหรอ ที่ผ่านมามันชินชาไปแล้ว ถึงอ้วนจะประกาศแต่งงานก็ไม่เสียใจ (เหรอ ปากดีได้ ณ ตอนนี้ ถ้าอ้วนประกาศแต่งงานจริงจะรับได้ม๊ยเนี่ย)

คอนเอสเอ็มจะไปดูดีม๊ยเนี่ย แล้วแต่บุญแต่กรรมละกัน คอนเกาหลีไม่ได้ไปดูตั้งแต่เสียดายเงินกับคอนดองบังครั้งแรกไปแล้ว ก็ไม่ได้ไปดูไรอีก แหมก็คอนนั้นเป็นคอนแรก และคอนเดียวที่เสียตังซื้อบัตร ดูแต่บัตรฟรีมาตลอด แล้วมาเล่นแบบนั้น มันเสียใจ แบบว่าเจ็บแล้วจำ แม้คอนอื่นจะเสียดาย แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไร รอดูคอนญี่ป่นละกัน ถ้ามีอารมร์ก็จะไปดูป๋าโยชิกินะคะ  ว่าแต่จะเก็บเงินทันเมกก้าโปรเจคปีหน้าม๊ยเนี่ย ตอนแรกตั้งใจไป 3 เดือน แต่คิดไปคิดมา 6 เดือน ได้ดูอะไรครบแน่ๆ แต่งบก็ต้องเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว ซึ่งถ้าคิดเป็นตัวเลขจะเสียดายตังมากๆ ไปทีนี่ซื้อรถได้ 1 คันเลยนะ แต่ก็ต้องดูรายรับก่อนถ้าเยอะก็คู่ควรกับการใช้ละนะ ถือเป็นรางวัลชีวิต ไปซะจะได้หมดห่วง ตายตาหลับได้(เหรอ) เดี๋ยวไปช้าเกาะจมไปก่อน รึทิ้งไว้นาน โทมะกับจินอาจจะเหี่ยวไปก่อนก็ได้

ตอนนี้สู้ตายเพื่ออนาคตทั้งอนาคตอันใกล้ และอนาคตอันไกล ถึงจะผุดอะไรมากมายในหัวแต่ก็ต้องค่อยเป็นค่อยไปใช่ม๊ย สู้กันไปทีละอย่าง

PS.สตอรี่ไทยเอาอีกแล้ว หายไปทั้งหน้าอีกแล้ว ดีที่ยังไม่ลบที่พิมพ์ไว้ทิ้ง ครั้งนี้ยาวมากด้วย

ปล. อะเกน อัพเดท ณ วันที่ 21/11/2008 ตอนนี้ อาคานิชิคุงมาแรงแซงโค้ง หล่อม๊ากค่า ใสมากค่า ยิ้มน่ารักมากค่า ตามีประกายทรมานใจมากๆค่า

ตอนนี้ อิคุตะคือใคร ไม่รู้จักค่ะ แต่กำลังจะรู้จักคนใหม่ที่ชื่อ จุนโนะสึเกะค่า แอบหล่อนะเนี่ย ไม่สิ ไม่แอบ หล่อแบบเห็นๆ แต่ยังไงก็สู้จินคุงไม่ได้ เฮ้อ เห็นหน้าจินแล้วอยากมีแฟน โฮๆๆ จะไปหาจากไหน

พูดถึงน้องคุก็ต้องพูดถึงจี้จังด้วยสิ ตอนนี้จี้จังวัดดวงกับลุงจ้อนอยู่ใช่ม๊ย โซโล่คอนจี้จังเล่นที่ใหญ่เชียว ไม่รู้จะเป็นไงมั่ง ขอให้ผ่านพ้นไปด้วยดีเถอะ จี้จังจะได้กลับมา รายต่อไปค่อยไปลุ้นน้องคุต่อ

พอจี้จะมาลุงดองวานขาก็พึ่งจะไป ลุงขาเขากรมแบบนี้สาวยุ่นคงเสียน้ำตาให้ลุงไปหลายปี๊บ ส่วนสาวไทย ตอนนี้ยังสบายดีอยู่ ลุงหายไป 2 ปี ดูแลตัวเองดีๆนะ สงสารมันหวาน(หมาน่าอุ้มฆ่าหมายเลข 2 รองจากแจมจังของโทมะ) ไม่รู้มันหวานจะเฉามั๊ยที่ลุงไม่อยู่ รึมันหวานจะดีใจ ที่ไม่มีใครมาขืนใจปล้ำเช้าปล้ำเย็น ลุงขารีบรับใช้ชาติแล้วรีบกลับมา หาเมียแต่งงานได้แล้วนะค่ะ อิอิ อายุไม่ใช่น้อยๆแล้ว เดี๋ยวมีลูกไม่ทันกินทันใช้

พูดถึงลูกแล้วนึกถึงจินคุง คุณพ่อผู้แสนดี กรี๊ดๆ น่ารักได้อีก เมื่ออยู่กับเด็ก แต่เห้ได้อีกเมื่อ... จินเหมาะจะมีลูกสาวจริงๆด้วย จินเหมาะกับเด็กขี้อ้อนตอแหลๆนิดๆ มันเป็นภาพที่น่ารักมากเมื่อจินอยู่กับเด็ก จะดูใจดีผิดปกติ และดูเข้ากับเด็กได้อย่างไม่น่าเชื่อ เห็นประกาศอยากมีลูกมาหลายปีแล้ว แม่ของลูกอย่ทางนี้ค่า รอจินคุงมานานแล้ว 555

เฮ้อ ลมหนาวผสมลมฝนแบบนี้ รู้สึกเปลี่ยวพิกล อยากมีคู่กับเค้ามั่ง เบื่อที่จะดูแลตัวเองแล้ว ซ้อรอเฮียมานานแล้วนะค่ะ เมื่อไหร่เฮียจะมาซักที ซ้อจะรอไม่ไหวแล้ว

ตอนนี้ชอบอิคุตะ ริวเซย์ค่า น้องขามาเป็นของพี่เถอะ ส่วนคุณพี่ชายปล่อยไว้ตรงนั้น ท่าทางจะกินไม่ได้ ไม่รู้หมดจากกรีสแล้วโทมะจะมีงานไรอีกอ่ะ ยังไม่เห็นมีข่าวเลย จะมีละครฤดูเดียวกับน้องเต่าม๊ย ถ้าไม่มีนี่ว่างงานนานผิดปกติเลยนะ ปกติอิคุตะแม้จะไม่ได้เห็นหน้า แต่อิคุตะมีงานตลอดนิค่ะ รึรอมีอะไรพิเศษกับจุดอ่อนของคณค่ะ(อันนี้ต้องฝันเอานะคะ ลุงจ้อนไม่เคยใจดี แต่ไม่แน่ อุจจี้ยังแอบมีโซโล่คอนให้เลย ไม่แน่ โทมะอาจจะมีวันนั้นกับเค้าบ้าง เฮ้อ สงสารคนดีที่ไม่มีที่อยู่จริงๆ)

สรุปสถานการณ์ปัจจุบัน หลงอิคุตะ ริวเซย์เป็นที่1 น้องทำพี่เพ้อไปหลายวัน ตามติดมาด้วยคณพ่อแสนดีที่ชื่ออาคานิชิ จิน (เอาแค่ปางรักเด็กนะ ปางอื่นอิราไน่) ตามมาด้วยใครดี ไม่อยากจะบอกว่าตามมาด้วยน้องเฮเซย์ กลัวจริงๆ กลัวได้ชอบน้อง ป้าละอายใจ แต่น้องยิ่งโตยิ่งน่ากินจริงๆ ไว้อ้วนหรือโทมะทำป้าเสียใจ ป้าจะไปซบอกน้องนะ ว่าแต่อ้วนกับโทมะยังมีอะไรที่ทำใหเสียใจได้มากกว่านี้อีกเหรอ ที่ผ่านมามันชินชาไปแล้ว ถึงอ้วนจะประกาศแต่งงานก็ไม่เสียใจ (เหรอ ปากดีได้ ณ ตอนนี้ ถ้าอ้วนประกาศแต่งงานจริงจะรับได้ม๊ยเนี่ย)

คอนเอสเอ็มจะไปดูดีม๊ยเนี่ย แล้วแต่บุญแต่กรรมละกัน คอนเกาหลีไม่ได้ไปดูตั้งแต่เสียดายเงินกับคอนดองบังครั้งแรกไปแล้ว ก็ไม่ได้ไปดูไรอีก แหมก็คอนนั้นเป็นคอนแรก และคอนเดียวที่เสียตังซื้อบัตร ดูแต่บัตรฟรีมาตลอด แล้วมาเล่นแบบนั้น มันเสียใจ แบบว่าเจ็บแล้วจำ แม้คอนอื่นจะเสียดาย แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไร รอดูคอนญี่ป่นละกัน ถ้ามีอารมร์ก็จะไปดูป๋าโยชิกินะคะ  ว่าแต่จะเก็บเงินทันเมกก้าโปรเจคปีหน้าม๊ยเนี่ย ตอนแรกตั้งใจไป 3 เดือน แต่คิดไปคิดมา 6 เดือน ได้ดูอะไรครบแน่ๆ แต่งบก็ต้องเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว ซึ่งถ้าคิดเป็นตัวเลขจะเสียดายตังมากๆ ไปทีนี่ซื้อรถได้ 1 คันเลยนะ แต่ก็ต้องดูรายรับก่อนถ้าเยอะก็คู่ควรกับการใช้ละนะ ถือเป็นรางวัลชีวิต ไปซะจะได้หมดห่วง ตายตาหลับได้(เหรอ) เดี๋ยวไปช้าเกาะจมไปก่อน รึทิ้งไว้นาน โทมะกับจินอาจจะเหี่ยวไปก่อนก็ได้

ตอนนี้สู้ตายเพื่ออนาคตทั้งอนาคตอันใกล้ และอนาคตอันไกล ถึงจะผุดอะไรมากมายในหัวแต่ก็ต้องค่อยเป็นค่อยไปใช่ม๊ย สู้กันไปทีละอย่าง

จบการโอดครวญปนตื่นเต้นแต่เพียงเท่านี้

เกิดไรขึ้นอ่ะ อาถรรพ์อิคุตะ รึอาถรรพ์ไรวะค่ะ อ๊าก จะบ้าๆๆ อัพไว้หายหมด ปีนี้จะไม่ได้แฮปโทมะอีกรึไง เซ็งอ่ะ

สตอรี่ไทยทำเราอีกแล้ว แต่ย้ายไปไหนก็ไม่ได้ (ทำไรไม่เป็น) จะบ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เซ็ง หมดอารมณ์

เอาเป็นว่า HBD toma kun ละกัน มีความสุขมากๆ

เซ็งหมดอารมณ์ ไว้อาลัยให้กับ...

อาเมน

จบเรื่องเครียด เอาเรื่องปู้ชายมั่ง วันนี้ว่าง(เหรอ) แอบอ่านไดอารี่โทมะ ไดอารี่พี อู๊ยกิ๊กกิ้วเป็นระยะ 55+ แม้จะน้อยนิดแต่สาวกก็ชื่นใจ ไปอ่านที่มาโกโตะพูดถึงพี พูดถึงโทมะด้วย 55+ ไปกันเป็นก๊กแน่ๆ แต่มาโกโตะมาไทย อยากไปตามอ่ะ เฮียมาหลายรอบก็ไม่เคยตาม เคยแค่ดูคอนเฮียครั้งเดียว แต่ประทับจิตอ่ะ 55+ ไปเจอเฮียจะได้ฝากอะไรถึงโทมะมั่ง ก๊ากๆ(ได้ข่าวเฮียไม่รับฝาก ให้ไปบอกเอง แต่อิชั้นไม่มีปัญญาอ่ะค่ะ แต่ถ้าเป็นไปได้ ปีหน้าจะเก็บเงินไปเจอกันแน่นอนจิน เอ๊ยโทมะดิ อิอ้วนค่าตัวแพง หมูหันก็แบบนี้แหละไฮโซเกิ๊นต้องขึ้นเหลาเลยราคาแพง สู้โทมะไม่ได้ หอมอร่อยกรุบกรอบแบบมีปัญญากิน หุหุ)

ส่วนอ้วนคุงไปอ่านไรมาไม่รู้ขำก๊ากเลยอ่ะ  อ้วนคุงบอกอยากเปิดร้านกาแฟ มิน่าไปดูงานอยู่สตาร์บัครปปงหงนี่เอง นึกว่าไปจีบพนักงานซะอีก 55+ มาม๊ะ ประเทศไทยแผ่นดินไม่ไหว แต่น้ำท่วมอ่ะ น่าเปิดมากๆ รับรองคนขายหน้าตาแบบนั้น ลูกค้าทะลักร้านแน่ๆ เดี๋วเค้าจะได้ไปสมัครเป็นสาเสิร์ฟ

ปล. เมื่อวานไปเจอคุณเป้ทำถ่านกับพี่เปิ้ล ก็ดูเปนคนดีจัง 55+ หลังจากนั้นไปเจออปป้าเกาหลีของพี่เปิ้ลทั้งหลาย ดีอ่ะไปกินฟรี ก็ดีนะ เค้าอายุ 30 ก็ยังดูไม่แก่ แต่ผู้ชายเกาหลีก็คือผู้ชายเกาหลีหละ มันเป็นเอกลักษณ์ แต่คุยกับเค้าก็ได้ข้อคิดเยอะนะ เหอๆ แต่อปป้าแปลกใจว่าทำไมอิชั้นรู้วัฒนธรรมเกาหลีเยอะมาก 55+ ก่อนหน้านี้อิชั้นผ่านสมรภมิกับซีรี่เกาหลีมาเยอะ เก็บได้ทุกรายละเอียดเลย ก๊ากๆ การดูหนังก็มีประโยชน์นะเนี่ย

ปล. ลงแดงอยากไปดูกรีส ของโทมะ ลงแดงอยากไปดูคอนนิวส์(ป้าอุจะได้ดูมั๊ยเนี่ย จ้างเราไปดูเป็นเพื่อนสิจะได้มีคนกรี๊ดด้วย55+) อยากดูคอนเค้าดาวด้วยอ่ะ อยากเจอคนแก่ อยากดูคอนคัตตุนปีหน้า อยากดูคอนเฮเซย์ สรุปจะไปดูทุกคอน แล้วเงินละ รอแม่ไก่ออกไข่เป็นทองละกัน จะเอาไปขาย ราคากำลังดีเลย

เพิ่มความดีเลย์ 28/9/2008

อยู่ที่ทำงานในวันอาทิตยที่ไร้ซึ่งเสียงโทรศัพท์ 55+

เมื่อวานกรี๊ดแตกกับรูปจุนโนะมากกว่าอิจิน ของจินเฉยๆอ่ะ แต่ของจุนโนะนี่เห็นแล้วก็รู้เลยว่าเป็นอะไรกัน แถมยังบนโซฟา คือรูปไม่แอบถ่ายแล้วแบบนั้น ตั้งใจถ่ายแน่ๆ โฮกๆ

ว่าแต่ว่าผู้หญิงของจินคนนั้นเหมือนจะเป็นคนที่อิชั้นชอบเป็นอันดับ 2 ในแคนแคมเลย แถมเล่มที่ออกในการ์ตูนคัตตุน อิชั้นก็ซื้อด้วย โฮกคูณ 2 เอาอีกแล้ว เราชอบผู้หญิงคนเดียวกันอีกแล้วอาคานิชิคุง

วันนี้กินเลี้ยงวันเกิดอากงอ่ะ อดไปอ่ะ ไม่ได้หยุด ปีนี้ไม่มีดวงกับโต๊ะจีนจริงๆด้วย โฮๆ อยากกินอย่างแรง ตรุษจีนก็ไม่ได้กิน วันนี้ก็กินชุดใหญ่ด้วย ก้อดกินอีกแล้ว เซ็งมากๆ อยากกินๆหมูหัน อาคานิชิหันด่วน อยากกินมากๆ อยากกินหูฉลาม อยากกินปลาหิมะ อยากกินปลิงทะเล อยากไรอีกอ่ะ นึกไม่ออกแล้ว แต่อยากกินทุกอย่างเลย จบดีกว่า หิวแล้ว ยังไม่ได้เวลาพักเที่ยงซะที

อ้อลืม เมื่อวานดูคอน 5 ปี กี้ซึ ตอนแรกนึกว่าไม่สนุก แต่ดูแล้วชอบอ่ะ มันอบอุ่น น่ารัก เป็นกันเอง ที่สำคัญมันคุ้นเคยมากๆ คือเปิดมาก้ตกใจแล้ว ชุดม้าลาย หรือชุดเมียของพี ไปอยู่ที่น้องทามาโมริ (ชื่อนี่รึเปล่า จำชื่อน้องม่ได้แล้ว) เห็นแล้วช๊อค แต่อย่ากระนั้นเลย ที่ใส่ๆกันอยู่ก็ชุดเดิมทั้งนั้น ชุดกล้วยหอมคัตตุน ชุดแดงเคเคคิตตี้ ชุดไรอีกหว่าจำไมได้ ยังดูไม่จบ ดูไปแล้ว 1 แผ่นครึ่ง จาก 7 แผ่น แบบว่าตายไปก่อนเมื่อคืนเลยไม่จบแผ่น 2 แต่เอ็มซีเฮียแกน่ารักอ่ะ น่ารักมากๆด้วย โซโล่ก็ดี ชอบ น่ารักดี คือดูแล้วมันจะหลอนๆว่ามีโทมะ พี 4 ท๊อป คัตตุนเต้นอยู่อะไรแบบนี้ แต่ที่ตายคือ เพลงไรหว่าที่คาเมะเอโร่ยในไทยอ่ะ ที่เชิ้ตขาวกับพี่คิ ที่ดูแล้วจมกองเลือดลงไปกองกับพื้นจำชื่อเพลงไม่ได้แล้ว เพลงนี้ยังไม่มีใครเต้นได้ใจเท่าคิเมะเลย โฮกมาก คิดถึง แต่ดูแล้วหลงซึบะอ่ะ แม้เฮียแกจะเต้นไม่พลิ้วเท่าแต่ก่อน แต่เฮียแกแมนขึ้นเป็นกอง อิชั้นชอบแบบเถื่อนดิบอ่ะ อิอิ

ไปละ นั่งดูโทมะทำอาหารกับจินเทปนิชิยาม่า มิกะ ต่อใหเจบ หิวๆๆๆ

4/09/08
วันนี้เป็นวันปลดปล่อย หลังจากที่รอกันมานาน ในที่สุดก็ได้ไปเกะสักที หลังเลิกงาน 5 โมงครึ่ง กว่าจะได้ออกก็ 5 โมง 40 แล้ว แต่อิชั้นสามารถไปถึงเกะได้ตอน 6 โมง 10 นาที 55+ เก่งมาก กลัวไม่คุ้มอย่างแรง แต่ไปถึงแบบเหนื่อสุดๆ ตอนแรกเลยไม่ได้ร้องสักเท่าไหร่ เสียงไม่ออก เลยสั่งของมากินกัน ซึ่งปกติไม่เคยจะสั่งอะไร ตั้งหน้าตั้งตาร้องกันอย่างเดียว แต่คราวนี้โปรโมชั่นค่าห้องฟรี แต่ต้องสั่งอาหาร เลยได้ลองสั่ง ตอนแรกว่า 900 นี่จะกินอะไรหมด แต่ทำไปทำมา มันไม่พออ่ะ แค่กามิกาเซ่ เหยือกเดียวก็ 400 แล้ว เลยสั่งมาแค่แก้วเดียว อุสั่งไหมไทยไปแล้ว ส่วนเผ่าสั่งไรไม่รู้ ไม่อร่อยอย่างแรง สรุปก็ได้สั่งแค่อาหารไปเซตเดียว กินกับเผ่า 2 คน เพราะว่าอุมันไดเอทตลอดปี มีผักมีหญ้าจานเดียวก็อยู่ได้ อุเลยกินแค่ส้มตำ ส่วนอิชั้นฟาดเรียบทุกอย่าง แต่ขำอ่ะ เผ่าคุงกับอุ คออ่อนอ่ะ กามิกาเซ่ไปอึก ถึงกับสงบ เรายังไม่ทันรู้สึกอะไรเลย แถมของฝากของอุวันนี้เป็นค๊อกเทลอ่ะ แอลกอฮอล์ 4% มาให้ลิ้มลอง ร้องเกะวันนี้ก็สะใจดี 4 ชม. คือเราไม่ได้เลือกเพลงเลย อุกับเผ่าเชิญเลือกกันตามสบาย แต่เราร้องทุกเพลง 55+ เหมือนเป็นล่ามทางดนตรียังไม่รู้ อุก็ร้องแนวนึง เผ่าก็ร้องแนวนึง เพราะฉะนั้น โบเลยต้องร้องทุกแนว เลยถึงขั้นเสียงไม่มีเลย ได้คึกก็ตอนท้ายๆอีกแล้ว อุไปด้วยทีไรเผ่าไม่บ้าทุกที แต่ถ้าไปกัน 2 คน เผ่าจะยืนร้อง แล้วเราจะได้บ้ากันมากกว่านี้ คราวนี้ไปลืมดู ว่ามี คิส ออ คิส รึเปล่า เสียใจมาก แถมสุดท้ายยังปิดด้วยเพลงช้า อย่างอามาเอนโบ อีก หลอนด้วยเพลงช้าไปเลย ไม่คึกเลย กะปิดด้วยมอนิ่งซะหน่อย แต่ยังดี ได้ชาบงไปแล้ว ถือว่ามาถึงเกะแล้ว 55+ ได้คนนะยูคิ ซังกาซึต่อด้วย โอนลี่ฮิวแมนด้วย โอเคจบเมดเล่ อิจิลิตร ได้ร้องไรอีกหว่าที่ประทับใจ โนมอร์คราย แต่ลืมเอ็กซิตอ่ะ แต่ได้ร้องเพลงอื่นของเอ็กซายแทน คัตตุนร้องเรียวเฟส อยากร้องซิกแนล แต่เกินความสามารถอ่ะ คินคิ ร้องฮักกะแคนดี้ วี6 ร้อง บีลีฟยัวสไมล์ โทคิโอะไม่ได้ร้องลืมอ่ะ ลืมร้องซากุระบะด้วย นิวส์ ร้องครบทุกเพลง 55+ ร้องบ่อยจนเผ่ามันร้องได้แล้ว เหมือนที่อุมันชาบงได้แล้วเหมือนกัน แต่คราวนี้ได้มอนิ่งไม่กี่เพลงเอง กดไปเยอะ แต่ร้องไม่ทัน สรุปก็คือ สนุกอ่ะ ไปเกะก็ต้องกับเผ่ากับอุนี่แหละ ที่เค้าขากันได้ ไปกับคนอื่นเพลงมันคนละแนวอ่ะ แถมเผ่ามันร้องเก่ง นำดี เราก็ร้องได้รอด ยิ่งได้ร้องก็ยิ่งอยากร้องอีกอ่ะ สงสัยต้องรีบไปร้องบ่อยๆก่อนเผ่ามันจะหนีไปโอซาก้า ตอนแรกนึกว่าไม่ได้ที่โอซาก้าแล้ว นึกว่าอยู่แถวโตเกียว จะได้เจอกันง่ายๆ อุจะได้มีเพื่อน แต่นี่ดันไปได้ที่โอซาก้า แต่ก็ดี จะได้มีสาขาโอซาก้าไว้มั่ง ไม่รู้เผ่ามันจะไปนานถึงป.เอกเลยป่าวหว่า แต่ท่าทางก็คงยาวแหละ ถ้ามีโอกาสคงได้ไปเจอกันที่นู้นเนอะ แต่ว่าปลายปีหน้าบีจะกลับแล้วเหรอ 55+ บีของเราจองแล้วนะค่ะ เผ่าไม่น่าพูดให้ความหวังเลย แต่เอาจริงๆก็คงคิดหนัก แม้บีจะหน้าตาน่ารัก แต่อิชั้นชอบคนมีอายุอ่ะ อย่างบีนี่คงไปกันไม่ได้อย่างแรง เพราะเราไม่ชอบผู้ชายน่ารัก แต่ที่ผ่านมาเหมือนบีจะถูกเราลวนลามอยู่ฝ่ายเดียวยังไงก็ไม่รู้ 55+ บุกมาแล้วถึงเตียงบี แถมได้ทำการนอนทับที่ไปแล้วด้วย กร๊ากๆ แต่บีจะไม่หลอนเหรอ อยู่กับเผ่ามาหลายปี แล้วนี่เผ่ามันจะตามไปหลอนถึงโอซาก้า อยากจะไปหลอนบีด้วยมั่งจัง โฮๆ จบข่าว วันนี้กลับบ้านเที่ยงคืนกว่าๆ สลบครับพี่น้อง

5/09/08
วันนี้หมดความอดทนแล้วจริงๆ ในที่สุดก็ไม่ยอมไปทำงาน มันเครียดมาตั้งแต่วันแรกที่ไปทำแล้ว มันรู้สึกว่าไม่ใช่อย่างแรง ที่สำคัญคือมันรู้สึกเกลียดอ่ะ ก็ไม่เข้าใจว่าทำไม แต่พอได้คุยกับชิ อยู่ๆมันก็นึกได้ กว่าจะผ่านอิ้งมาได้มันลำบากแค่ไหน แล้วพอจบมาแล้วก็ต้องมานั่งมองนหนังสือเรียนอิ้งทุกวันแบบนี้ มันทนไม่ได้จริงๆ เครียดมาก ร้องไห้ทั้งวัน ตั้งแต่เช้าที่ไม่ยอมไปทำงานทีนึงแล้ว กลางวันป๊าโทรมาอีก คราวนี้ร้องไห้หนัก ป๊าพูดมาแต่ละอย่างจะตายให้ได้ แค่ป๊าพูดว่าทำเพื่อป๊าไม่ได้เหรอ แค่นี้ก็ตายไปแล้ว พูดอะไรไม่ออกเลย จะสัญญาก็ไม่กล้าสัญญา เพราะรุ้ว่าทำไม่ได้ แล้วจังหวะมันพอดีกับบริษัทพี่ฟ้าทีกำลังต้องการคนเลย คือเค้าก็บ่นว่าเสียดายที่เริ่มงานไปก่อน ตอนเช้าที่แม่ถามจะทำที่นี่มั๊ย ก็ยังไม่อยากทำ แต่พอคุยกับปําแล้วนั้น ยังไง ก็ขอเลือกบริษัทพี่ฟ้าดีกว่า เลยโทรไปหาแม่ว่าจะทำ ยังไงก็ไม่ทำที่ดวงกมลแน่ๆ ทนไม่ไหวจริงๆ คือวันนี้ทั้งวัน รู้เลยว่าเป็นคนไม่ดี เอาแต่ใจตัวเอง ดื้อมากๆ ทำให้พ่อแม่เสียใจ เค้าเครียดกันทั้งคู่ ที่ดวงกมลมันละเอียดอ่อนเรื่องความเป็นญาติ แต่ถ้าอดทนทำไปจนเรียนรู้งานหมดแล้วมาออก อย่างนี้ มันคงไม่ดีกว่ามั๊ง เราไปนั่งขวางที่คนที่อยากทำมากกว่ารึเปล่า สุดท้ายก็ตัดสินใจที่จะเห็นแก่ตัว เลือกความสุขของตัวเองมากกว่า ตบท้ายด้วยการกระดกค๊อกเทลอุ ก็ดีนะ แต่มันกัดกระเพาะอย่างแรงเลย พอๆกับสปายอ่ะ แต่อันนี้ไม่รุ้แรงกว่ารึเปล่า แต่ก็ไม่มากเกินขีดจำกัด แต่อุมันบอกว่ากินไปทีมันสงบไป 3 ชม. ขำอ่ะ ลองแล้วรู้แค่ว่ากระเพาะอยุ่ไหนเลย มันกัดมากๆ แต่ไม่เมาอ่ะ คราวหน้าเอารสอื่นมาให้ลองมั่งนะ ดีอ่ะมันเป็นภาษาญี่ปุ่น แม่เลยไม่รุ้ว่ากินอะไร 55+

6/09/08
วันนี้ตั้งใจอย่างแรงที่จะไปลาออก แต่ครึ่งวันเช้าก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ ไม่มีโอกาสเลย จนกลางวันได้ไปกินข้าวกับพี่กวาง เลยได้มีโอกาสได้พูด แล้วพี่กวางก็ช่วยบอกต่อให้ จนในที่สุดก็ได้ออก  พอรู้ว่าได้ออกแล้วเนี่ย เหมือนยกภูเขาออกจากอกเลย มันมีความสุขมากๆ จริงๆแล้วที่นี่ก็ดีนะ ทั้งคน ทั้งระบบงาน ก็แอบเสียดายเหมือนกัน แถมใกล้บ้านด้วย แต่ว่าอยู่แล้วไม่มีความสุขก็ขอออกไปลำบากแต่ยังสุขมากว่านี้เถอะ เราอาจจะไม่เหมาะกับที่นี่จริงๆ แต่อย่างน้อยก็ได้เรียนรู้อะไรจากที่นี่เยอะ โดยเฉพาะเรื่องการทำงาน ชีวิตคนทำงาน แม้จะเป็นเวลาแค่อาทิตย์เดียว แต่เราก็ได้เข้าไปอยู่ในโลกใบใหม่แล้ว ได้เรียนรู้โลกใหม่ ไม่มากก็น้อยแหละ

7/09/08
วันนี้ไปดุฮานะโยริกับอุแล้วก็พี่เอ็มมา แอบแปลกใจ มีแต่คนญี่ปุ่นอ่ะ มากันครึ่งโรงด้ แต่คนมาดูวันนี้เยอะนะ วันนี้เลยได้ยินเสียงในฟิมล์ตลอด เพราะเป็นแค่คนไทย 3 คน ท่ามกลางฝูงญี่ปุ่น ข้างพี่เอ็มก็คู่รักจากญี่ปุ่น ข้างเราก็ครอบครัวญี่ปุ่น โอ๊ย ลูกเค้าน่ารักมาก เห็นแล้วแทบอดใจไม่ไหว แอบมองหน้าน้องมากกว่ามองหน้าจุน แต่หนังสนุกดีนะ ชอบอ่ะ มันรวมทุกอย่างที่ต้องการไว้เลย ดูเสร็จก็กลับบ้านไม่ได้ไปไหนต่อ แล้วก็หลังจากนี้คงได้เก็บตัวยาวจนกว่าจะได้เริ่มบริษัทพี่ฟ้า หวังว่าคงเริ่มเร็วๆนะ ตอนนี้ยังไม่ได้บอกป๊าเลยว่าออกแล้ว ป๊าบอกว่าอย่าทำให้ป๊าโกรธนะ แต่เราก็ทำไปแล้วแหละ อ้อเกือบลืม วันนี้ได้ตุ๊กตาดะรุมะป่ะ จำชื่อไม่ได้แล้ว ที่ใช้ขอพรอ่ะ ถ้าสมหวังก็จะได้เขียนตา 2 ข้าง แบบโทมะในฮาจิคุโระ ขออุไปนานจนลืมแล้วนะเนี่ย แต่พอดีอุไปคามาคุระมา เลยซื้อมาฝาก ดีใจมากๆ แต่ยังไม่รู้จะขออะไรดีอ่ะ ยังลังเลอยู่เลย